Normandië - 2004 Klik hier

	Route des Crêtes
	Anould - Fraize - Ban-de-Laveline - St.Marie-aux-Mines - Col du Bonhomme - Lac Blanc - Col de la Schlucht - Hohneck - Grand Ballon - Cernay - Thann - Joffre - Masevaux - Ballon d’ Alsac - St Maurice - (Col de) Bussang 217 km
	Bij het ontbijt vraag ik mijn gastheer naar tips.  Hij zegt me dat ik zeker het Lac Blanc en het topje van de Hohneck moet bezoeken.
	De route is enigszins aangepast ten opzichte van het GPS-bestand.  Ik neem deze foto te Fraize... het lijkt me ook een aangenaam dorp om te verblijven. De D23 ten noorden van Fraize biedt mooie vergezichten.  Op de N59 zet ik me aan de kant; een zware vrachtwagen vindt 60 per uur blijkbaar niet genoeg op deze bochtige weg. Daarna geniet ik rustig verder.
	Net voorbij St.-Marie aux Mines ligt de Col de Bagenelles uitnodigend te wachten Ik heb veel bewondering voor de fietsers die deze cols beklimmen. De Col de Bonhomme is bebouwd met horecazaken. “Auberge de Col de Bonhomme” lijkt me een geschikte zaak om met grotere groepen iets te eten. Ik rijd echter direct verder en schommel de moto door de vele bochten. Ik geniet van de verschillende groentinten tijdens de afdaling naar Lac Blanc.
	Ik vraag een Canadese jongedame deze foto van mij te nemen aan het Lac Blanc. Niets in vergelijking met de fotosessie van een stoere bodybuilder een eindje verderop. De zon weerkaatst op zijn -met rood shirt omspannen- tors. Ik kom niet te dicht bij. Ik doorzoek al mijn plastic zakjes want de Canadese heeft nood aan een zakdoek. Ook zij doet de route per fiets. Een mens zou van minder een snotneus krijgen.
	Aan “Gazon du Faing” wordt het landschap wat grimmiger... de bomen vertonen tekenen van hun gevecht tegen de natuurkrachten en er verschijnen meer en meer bruine en gele tinten.
	Deze foto is genomen na de bocht waarin het weggetje naar de top van de Hohneck ligt. Ik was er zo voorbij en het duurde enkele kilometers voor ik door had dat ik er voorbij was (omdat ik een top in de baan zelf verwachtte). Mijn gastheer had wel verteld dat het weggetje tussen twee auberges lag. De meeste motorrijders rijden er voorbij, maar ik beklim de Hohneck.
	Een zeer smal en steil baantje, vol putten en steentjes. Samen met de hoogte, stijgt ook mijn adrenalinepeil.  Ik word beloond met schitterende vergezichten over de Vogezen en het Zwarte Woud. Ondertussen oefent hier het Franse leger. De Hohneck is 1363 m hoog en lag voor de Eerste Wereldoorlog op de grens met Duitsland Er ligt nog steeds een beetje sneeuw. Tegen mijn verwachting in, valt de afdaling beter mee dan de beklimming.
Onderweg tussen de Hohneck en de Grand Ballon.
Geregeld krijg ik een regen van kleine vallende steentjes in mijn gezicht. Het vizier gaat dicht, want vaak voelt het aan alsof ze me met schuurpapier bewerken.
	De Grand Ballon is herkenbaar aan het radarstation dat op zijn top prijkt. Met zijn 1424 is het de hoogste top in de Vogezen.
Ook hier word ik beloond met een prachtig vergezicht en uitnodigende bochtjes.
	In het Forêt Communale de Soultz waan ik me in Zwitserland. Het eerste wat ik hoor wanneer ik mijn helm afzet, zijn de koeienbellen.
	De Vieil-Armand of Hartmannswillerkopf was in 14-18 een vreselijk slagveld waar 30.000 Franse en Duitse soldaten het leven lieten. Er bevinden zich een crypte, een nationaal monument en een immens kerkhof. Ik hoor een Duitse vader zijn zoon “Aus der Zonne, habe ich gesagt” toehakken. Op deze plaats krijg ik daar een kouwe rilling van.
	Op de Vieil Armand is ruimschoots parkeergelegenheid.  Een beetje verderop is een gezellige auberge waar men iets kan eten en drinken. Ik wil er wel eens proeven van de taart met bosbessen. Het is erg lekker. Ik proef dat onder het vruchtenbeleg ook room is vermengd.  Zo smaakt het wat zachter. De peper werd behouden voor de rekening. Niet echt overdreven, maar toch.
	Cernay en Thann lijken zeer mooi. Het hoge dak van de gotische kerk van Thann is belegd met geglazuurde tegels... een mooi effect geeft dat.
	In Thann neem ik de Route Joffre : Een 18 km lange weg naar Marcevaux. De lommerrijke weg en de bossengeur brengen verfrissing. Wat verderop wordt de weg weer breder. Truus verraadt nog meer scherpe bochten Ik kom nu opvallend meer wielertoeristen tegen.  Eentje komt me tegemoet langs zijn linkerkant in de binnenkant van een zeer scherpe bocht. Gelukkig kunnen we beiden gepast reageren.
	Spijtig hé   ;-)
In Marcevaux beslis ik rechtstreeks naar de Ballon d’ Alsace te rijden. Het wordt al wat later en de dag is al heel mooi geweest. (Op het GPS-bestand verloopt de route nog langs Giromagny) Wat verder bol ik door aangename dorpjes : Dolleren en Sewen. Ik keer terug op mijn passen om deze foto te nemen.
	Nabij de Ballon d’ Alsac zweven parapentes hoog in de lucht. Ik zie eentje landen op een paar honderd meter. Er wacht weer een schitterende afdaling naar St.-Maurice sur Moselle.
	Aan het eind van deze fantastische dag beslik ik niet te laat naar het hotel te rijden. Het is het Moto-Hotel du Col de Bussang. Volgens Marc, de vlotte Nederlandse eigenaar, het enige motohotel in Frankrijk. Hij vroeg of ik eerst de kamer wou zien, of dat hij me eerst een pintje mocht aanbieden. Dat werd geen moeilijke keuze... ik had die dag vrijwel nog niets gedronken.
	Moto-Hotel du Col de Bussang Mark en Ietske de Vries Col de Bussang Bussang 0(033) 3 29 61 50 04 www.coldebussang.com Een kamer met avondeten en ontbijt kost hier 63.50 €. Het is er zeer verzorgd en gezellig. Hier en daar kunnen de kamers en gangen een opfrissingsbeurt gebruiken.
	Ik plaatste de moto in de indrukwekkende stalling. Vroeger werd hiervoor een oude spoorwegtunnel gebruikt, maar die geeft nu zijn stenen prijs aan de zwaartekracht. Ik hou een Nederlandse Eddy gezelschap tijdens zijn maaltijd.  Het wordt een aangename babbel en het tweede pintje smaakt niet minder goed dan het eerste.
	Mark brengt me in contact met deze drie Belgische motorrijders.  Het zijn collega’s van Touring en goede vrienden die elk jaar een tocht van enkele dagen maken. Ik mag die avond in hun aangename gezelschap doorbrengen. Ik ga echter vroeg naar bed, want ik ben eigenlijk doodop. De foto is ‘s anderdaags bij het ontbijt genomen..