De terugreis

Maandag - Maasdag

Viliers-Sur-Suize * Nogent * Pouilly-en-Bassigny * Montigny-le-Roi * Toul * Verdun * Stenay * Charleville-Mezieres * Monthermé * Revin * Fumay * Givet * Heer * Dinant * Namen * Brussel * Willebroek * Thuis
573 km

Zoals afgesproken, wilde ik om half 8 ontbijten om snel te vertrekken, want er wachtten veel kilometertjes.
Om half zeven uit bed en zoals steeds de motor ingeladen voor het ontbijt.
Stipt om half 8 zat ik aan tafel... niemand te zien. Eens op een deur geklopt, eens aan het woonhuis gebeld...

Na een tijdje ga ik mijn motor uit de hangar halen om hem nog verder klaar te maken voor vertrek. Uiteindelijk ziet een buurman mij (bleek later de vriend van Roseline haar moeder te zijn) en gaat mijn gastgezin wekken.

Roseline wou gisteren haar wekker tien minuten vervroegen, maar verlaatte hem 50 minuten.

Allemaal geen ramp, maar het zou dus pas 20 voor 9 zijn voor ik vertrok.
We hadden nog een fijne babbel en beiden wuifden me vriendelijk uit... Roseline hoorde graag startende motoren, zei ze..

Ik volgde wegen die zelfs niet op de Michelinkaarten stonden.  Ik werd getrakteerd op een mooie afdaling tot in Vesaignes-sur-Marne, om daar de Marne over te steken en aan de andere zijde weer te klimmen.

Ik probeerde het paard vanachter de boom te lokken, maar het bleef liever incognito.

Wat verder prijkt plots de spitse toren van Nogent hoog op een heuvel; jammer, maar ik moet verder.

Ook hier weer prachtige baantjes om deze dag te beginnen.

Voorbij Montigny-Le-Roi rijd ik langs een brede weg naar Pouilly-en-Bassigny. Daar rijden we even op de waterscheidingslijn Middellandse Zee en Noordzee. Ik draai de motor om deze foto te nemen.

Het begint lichtjes te regenen, maar, gelukkig, hoe meer ik naar het noorden vorder, hoe minder grijs de lucht wordt.

Een paar kilometer verder vraag ik aan een bewoner waar de bron van de Maas is, ik was er maar een paar honderd meter meer vandaan, gelukkig, want thuis had ik niet veel informatie over de exacte locatie ervan.

De bron is met een paar grote stenen ingemetseld, met een beetje verbeelding kan dit doorgaan voor een drinkbak voor dorstige koeien.
De koperen plaat met de loop van de Maas en de vermelding van belangrijke steden vind ik wel mooi gemaakt.

Als je er komt tegen etenstijd : er zijn picknicktafels.

Ik ben blij dat ik hiervoor de extra kilometers gebold heb, maar toch heb ik een beetje het Japanner-gevoel : tientallen kilometers -zoniet honderden- in een bus zitten om een foto van Manneken-Pis te nemen... ’et voila’... weer ‘en route’.

Hoewel, ik neem eerst nog enkele nota’s.

.Ik keer terug naar Montigny-Le-Roi en daar neem ik de A31-E21 tot Toul dat ongeveer 100 km verder ligt.

Daarvoor betaal ik 3.5 Euro péage.

De D904 en D903 snijden meestal kaarsrecht door het golvende landschap.  Enkel in de dorpen moet je het gashendel dichtdraaien, maar over het algemeen kan je goed doorrijden, er zijn relatief zelfs zeer weinig zijstraten.

Vaak kom ik in de verleiding te stoppen om foto’s te maken, maar vandaag moet ik er toch meer het tempo inhouden.

.

In Verdun zullen de Maas en ik elkaar weer ontmoeten, om dan een hele poos samen te blijven.

Verdun binnenrijden geeft een mooi beeld, ik kan zonder veel moeite deze foto nemen.

Een beetje jammer dat ik verder moet, want op deze plaats vonden toch wel zeer belangrijke gebeurtenissen plaats en is er uiteraard veel te zien.

Toch ben ik blij dat ik deze omgeving al eens doorkruist heb.

In Vilosnes, tussen Verdun en Dun-sur-Meuse, neem ik deze foto.

Geregeld zie ik de Maas liggen, soms zij aan zij met het Canal de L’Est.

Ik heb nog benzine voor 100 km, maar het is Pinkstermaandag, vele benzinestations zijn niet bemand op een feestdag.  Zowel mijn Maestro als mijn Visakaart worden als ‘invalid’ bestempeld.
Ik overweeg zelfs van mijn oorspronkelijk plan af te wijken en direct België binnen te duikelen... ik bevind me niet zo heel ver van Orval.

Gelukkig is er in Mouzon een kleine zelfstandige die geopend is, ik tank om 19.99 Euro Super 95 en beslis gelijk de hele rit af te werken zoals gepland.

In Douzy neem ik de N43 en daarna de A203, het doet deugd weer eens lekker door te kunnen rijden na 150 km kleine(re) wegen.

Zo ben ik vlug in Charleville-Mézieres : hetgeen ik er van zie is tamelijk grauw en getuigt van een vergane industriële glorie, het is niet mooi, maar ook eens boeiend om te zien.
Hier steek ik tweemaal de Maas over. De eerste maal heb je een mooi zicht op de rivier en ook op het stadhuis.

De route loopt ook voorbij het Rimbaud museum.

Nu neem ik de D989 naar Monthermé. Ik wil beslist het uitzicht vanop de ‘Roche aux 7 villages’ ervaren.  Een beetje verder zie ik de ‘Rocher des 4 Fils Aymon’.  Het is namelijk hier dat volgens de legende Karel De Grote de vier heemskinderen omtoverde tot rotsen. Komt dat tegen !

In Revin en Fumay blijf ik de D988 volgen.
De N51 brengt me naar Givet. Daar bevindt de Maas zich aan mijn rechterzijde. Links boven me dreigt een enorm gebouw, later kom ik te weten dat het gaat om het Fort van Charlemont (1555)... werkelijk indrukwekkend.

Als een echte Belg stop ik net na de grens in Heer om een pak friet te verorberen.

Het was niet “het eerste het beste” frietkot.  Het was het tweede, en zeker niet het beste.  Met andere woorden, het was er genen vetten... of juist wel. Volgende keer beter

Ik geef Truus de opdracht om vavaf nu de snelste weg naar huis te tonen.
Vanop het viaduct te Dinant krijg ik een laatste aanblik op de rivier die me vele kilometers vergezelde.
Het is vrij druk op de E411, maar er zijn gelukkig geen files.
Na 573 km kom ik klokslag 6  uur thuis.

We reden in totaal 1803km en...

En het panneken deed zijn werk voortreffelijk