Dag 6     

Alle reizen Inleiding Dag 1 Dag 2 Dag 3 Dag 4 Dag 5 Dag 6 Gps


Vandaag eigenlijk een dubbele reis.
Eerst genieten van de Route des Crêtes.
Daarna de terugweg naar huis; ook proberen genieten, maar autostrade kan je moeilijk vergelijken met de fijne baantjes die ik de laatste dagen kon doen.

Sewen - Cernay - Sainte-Marie-aux-Mines
St.-Die-des-Vosges - Luxemburg - Namen - Brussel - Thuis.
620 km
Ik krijg een voortreffelijk ontbijt in een gezellige kamer.
Ik laat het me goed smaken, want het wordt een lange dag.


De vrouw des huizes stopt nog gauw een extra briochke in mijn rugzak; toffe madame.

Iets over half 9 kan ik al starten.
Ik wuif naar een heel klein meisje dat op de vensterbank naar buiten zit te kijken.(geen paniek : de mama houdt haar vast)  Roos slaapkleedje, blonde krullebol gloeiend door de zon.
Terugwuiven doet ze niet, maar als reactie brengt ze haar vuistje naar haar mond.		 Een beetje verder steekt een voetganger nog half slapend de straat over; ik verschiet, en hij nog meer wanneer hij tot het besef komt dat hij niet oplette.
We kunnen er beiden om lachen en met een groetend hand in de lucht vervolgen we beiden onze weg.
Het zonnetje doet moeite om de grijze afgeronden toppen weer kleur te geven.
De frisse wind in mijn gezicht maakt me wakkerder.
Via een paar snelle banen kom ik dra in Cernay terecht.
Op deze hoek start de rit echt.
Het is pas 9 uur.

Ik had deze Route des Crêtes al langer eens vanuit het zuiden willen aanvatten.  Die wens komt dus nu uit.

Direct begint de steile klim naar de Veil Armand.

Ik zie kleine lichtjes in mijn achteruitkijkspiegel.
In een oogwenk knetteren allerlei motoren me voorbij.  Ergens voel ik respect voor hun knappe techniek.
Daar kan ik nog veel van leren.
Anderzijds ergeren ze me omdat ze zichzelf en anderen in gevaar brengen.
En al dat lawaai is al nergens voor nodig.

Het ergste is dat het deze mensen zijn die ervoor zorgen dat binnen afzienbare tijd ook de Route des Crêtes zal afgesloten worden voor motoren op bepaalde dagen.
Voorbereiding van een feest; de hamerslagen weergalmen door de vallei.
Laatste meters ten zuiden van de Grand Ballon (1424m).
Zon en wolken spelen weer een machtsspelletje, sommige toppen zitten echt in dreigend grijze wolken, gelukkig voor mij blijft het op mijn weg zonnig.
Een beetje later : de Markstein (1266)
En dan kwam de Hohneck.  Even een zijbaantje op, eentje met zeer slecht wegdek, smal en scherpe bochten.  Maar boven heb je dan een panorama om u tegen te zeggen.
Van hieruit zie je, zelfs bij dit nevelig weer, de toppen van het Zwarte Woud.

Brandweermannen leggen er proeven af.
Daarna volgen nog : Col de la Schlucht, Gazon du Faing en de Col du Bonhomme.

En dan begin ik aan de 18 km lange afdaling naar St.-Marie-aux-Mines.
Het landschap wordt vlakker en vlakker, als het ware een symbool van het einde van de reis.


Net voor het binnenrijden van St.-Marie keer ik terug om het onderstaande beeld vast te leggen.
Onderweg eet ik een broodje in dit café.  De patron ziet dat ik voort wil maken en bedient me vlug en vriendelijk.

Op het terras zitten een twaalftal motards die er op het gemak hun dag van maken.  Na een korte babbel wil ik verder naar huis.  De stal roept.
Nog 470 km te gaan.
Monsterfiles in Luxemburg; zelfs de tankstations staan geblokkeerd.
Ik was gewoon aan het aanschuiven, maar gelukkig maakte een Engelsman me erop attent dat vele anderen eigenlijk geen benzine hoefden.

Zachtjesaan ben ik er dan doorgeraakt, maar verloor hier toch veel tijd.		 Onderweg had ik al lachend gedacht : wie zich straks tussen mij en mijn eerste Duvelken bevindt, bevindt zich in een gevarenzone.

Maar kijk eens; alles stond al klaar.
(het vrouwke moest werken)

En dat smaakt na 630 km.
Dit jaar verliep alles vlotjes.
Ik mag weer schrijven dat mijn Panneken mij geen seconde in de steek liet; en dat 2090 km lang.
Alle reizen Inleiding Dag 1 Dag 2 Dag 3 Dag 4 Dag 5 Dag 6 Gps