Dag 6
Charchilla –
Lons Le Saunier – Bésançcon - Vesoul - Epinal – Nancy…
Mijn gastheer komt me gezelschap houden en de sfeer is nu heel naturel.
Het brood is lekker krokant gegrild in de oven. Ik moet er alleen maar aan denken niet te bijten als hij aan het woord is, want dan hoor ik er niets meer van.
Ik vraag om zijn notenolie eens te proeven en of ik de produktieruimte eens mag bezoeken.
Die olie is heel lekker, ik koop een flesje hazelnotenolie, 12,5€ voor 25 cl. Da's natuurlijk niet weinig, maar het is het echt wel waard.
De man was werkzaam als opticien en moest daarvoor onder meer naar België komen.
Nu doet hij enkel nog de Chambres d'Hôtes en zijn olie.
Ik leer hem de uitdrukking "Leven als God in Frankrijk." kennen.
Hij moet er smakelijk om lachen : "Was dat maar waar !!"
Ik zoek er cadeautjes voor mijn drie madames, doe een terrasje en kan rond 12 uur vertrekken voor de volgende 600 km.
Ik volg vooral de N57 en die bolt als een trein, vaak tweevaksbaan, maar geregeld ook viervaksbaan.
Een ideale combinatie tussen goed opschieten en toch nog een beetje vakantiegevoel ervaren.
Voor Epinal wordt het meer betrokken, in het westen zelfs dreigend.
Ik ben zeer blij met de afkoeling, maar hoop uiteraard dat ik mijn regenkledij in de koffers mag laten.
Er is een parkeerplaats voor enkele moto's.
Ik telefoneer ook eens met mijn grote chef.
Ondertussen regent het even stevig door, maar ik heb er geen last van omdat ik onder een luifel zit.
Wat later vertrek ik weer.
't Is hier trouwens allemaal niet eerlijk. Veel vrouwelijk schoon stopt bij deze man (foto rechts) en hij krijgt prompt drie stevige zoenen.
Waarom hij wel ??
In Nancy neem ik de autostrade en dan staan er nog 400 saaie kilometers voor de boeg.
Bovendien beginnen mijn billekes te protesteren tegen het urenlange zitten.
In Luxemburg ga ik even van de snelweg af om wat sterke drank te kopen voor mezelf en copain Franky. Dat heb ik weer goed geregeld : "'t Is 23 juni meneer. Nationale feestdag. Ge gaat hier niet veel open vinden."
En avant.
Ik stop nog twee keer aan een parking langs de snelweg om wat te drinken en te eten.
Daar ontmoet ik een Italiaanse moeder en dochter. Zij zijn op weg naar Amsterdam om familie te bezoeken. Als ik het goed begrepen heb, doen ze de hele tijd autostrade.
De monsterfile in Antwerpen is gelukkig in de tegenovergestelde richting; ik voel me stram en kan zoiets nu missen als kiespijn. Ik heb gelukkig geen enkel oponthoud, ook niet in Brussel.
Dit brengt het totaal op 2408 km.
En weer liet het Panneken me geen moment in de steek.
