Dag 5 : zondag 10 augustus
't Belooft een zonnige dag te worden en we doen ons best om spoedig te vertrekken.
Tja, ik ben stout geweest en mag niet meer in de auto van Magda.
't Is een strenge.
We kopen heel wat Comté, jong en oud, wat Morbier en Bleu de Gex.
Zo hopen we thuis de vakantie nog wat te rekken.
In een andere winkel kopen we een fles Vin Jaune. De smaak schijnt heel speciaal te zijn. Dit wordt een flesje om met vrienden te kraken. En ondertussen kunnen we zeggen dat dat speciaal smaakje ons wel bevalt.
Maar tijdens het zoeken naar een parkeerplaats reden we voorbij een oud bakkerijtje: één raampje, één deur en stoffig.
Daar wou ik heen.
Het kostte ons enkele honderden meters stappen, en net voor de winkel worden we al getrakteerd op een lekkere bakkerijlucht.
We kopen er enkele croissants die wat tegenvielen, en ook een "pain".
Op een "bebloemde" rekenmachine wordt het totaal berekend.
De pain is verdikke nog warm.
Op de terugweg zaten we natuurlijk al te pulken in het zachte brood met heerlijk krakende korst.
Op naar Beaune. Ik heb zo enthousiast verteld over het Hospice dat Magda dit schitterende gebouw beslist ook wil zien.
En ik zie er niet tegenop om het een tweede keer te bezoeken.
Ook de apotheek trekt onze aandacht. Temeer daar onze dochter apotheker geworden is.
Ik zie haar nog niet werken met het potje rivierkreeftogen dat hier staat...
Allez, dat hoop ik toch dat ze dat niet in mijn soep draaien.
We bevinden ons in de Côte d' Or, tussen de beroemde wijngaarden en dorpen : Aloxe-Corton, Nuits-Saint-Georges, Vosne-Romanée, Clos de Vougeot (foto), Gévry-Chambertin, ...
We trekken naar het Office de Tourisme en kopen er een Nederlandstalig (!!) boekje met de belangrijkste bezienswaardigheden van de stad.
De route wordt ook op straat getoond met driehoekjes met een uiltje erop (zie foto hieronder).
Een makkelijk en vlot systeem om op korte tijd toch één en ander over de stad op te steken.
Die waren nog bezig toen ik hier vorige keer was.
De grootsheid van het paleis komt volledig tot zijn recht dankzij de grote vlakte ervoor. Fonteintjes zorgen voor een levendig element in de stenen vlakte.
Ik lees dat Filips de Stoute dit uurwerk in 1383 meenam uit Kortrijk.
Den snodaard !!
Ik raak er aan de babbel met een jonge gast die ambities heeft om beroepsfotograaf te worden en volop bezig is met een wedstrijd van Fnac.
Zijn vader is Schot, hij spreekt perfect Engels en dat maakt het wat makkelijker.
Via de Péages rijden we zo snel mogelijk naar Luxemburg.
Mijn tweede poging dit jaar om daar wat goedkopere alcohol (advokaat) in te slaan mislukt weer.
We brengen dan maar wat sigaretten voor enkele vrienden mee... op hun gezondheid.
Hop en dan naar huis. Magda verlost me enkele keren van het stuur en dat doet wel eens deugd.