Inleiding Dag 1
Dag 2 Dag
3 Dag 4
GPS
Foto's
Overzicht reizen
Dag 4
Om 8 uur is de moto reeds gepakt en ben ik klaar om te ontbijten.
Ik geniet van de frisse morgend en het doorbrekende zonnetje. Naast de garage beginnen deze beestjes ook aan het ontbijt.
Ik krijg gezelschap van een man die zich hier thuis voelt.
Hij zet prompt de tv aan en ik word ondergedompeld in de miserie van elke dag... wat ik eigenlijk op vakantie liefst eens achter me laat.
Hij komt uit Lille, werkt als informaticus voor bedrijven. Hij zorgt er hier dus voor dat de Andouillekes netjes verpakt en gewogen worden.
Hij komt hier al 20 jaar en is dus het levende bewijs dat het hier zeer goed toeven is.
Van daaruit neem ik de kaarsrechte D512 naar Condé-sur-Noireau... het koordje waarmee ze deze baan aftekenden moet wel zeer hard aangespannen geweest zijn.
De zon schijnt recht in mijn ogen en het tegenlicht werkt als een blauwgrijs filter op de heuvels die voor mij liggen... want ver kijken, kan je hier zeker.
In Condé even noordwaarts en dan weer naar het oosten via de D1 richting Falaise.
In St.-Roch neem ik deze foto. Ik heb er een prachtig uitzicht, wat op de foto niet geheel tot zijn recht komt.
Later blijkt dat Michelin, de Groene, het hier ook tof vindt; er staat immers een Point-de-vue-symbool op deze plek.
Je kan hier kajakken, kanoën... maar het dorpje zelf kan een goede opsmuk gebruiken, vind ik.
Even stijl opwaarts rijd ik de stad uit.
Bij het binnenrijden zie ik de muren van het Chateau Guillaume-le-Conquérant; bij ons beter bekend als Willem de Veroveraar.
Het moet wel fantastisch zijn hier eens rond te lopen, maar ...
sorry Willem, 't zal voor een andere keer zijn.
Het is een aangenaam gebouw en een vriendelijke dame.
Zij zegt dat die kaart helemaal niet in het telefoontoestel moet gestopt worden... direct de codes intikken...
Ja jongens, wees dan al tevreden dat je voldoende Frans spreekt om "Insertez votre carte" te verstaan.
De kaarten blijven na je eerste gebruik voor 6 maand geldig.
Mijn Frans is niet toereikend genoeg om vlot te vragen hoelang ze geldig is als ik ze niet die eerste keer gebruik. (Ik heb ze nu eigenlijk niet meer nodig)
Een Franse dame vraagt of ik Engels praat en helpt met plezier om te vermijden dat de file wachtenden reikt tot aan de stadsring.
Ik heb nimmer een franstalige zo mooi Engels weten spreken.
Zoals zo vaak, moet ik om deze foto te kunnen nemen eerst verder rijden om te kunnen keren en op mijn passen terug te keren. Maar dit uitzicht typeert de mooie dingen die ik geregeld te zien krijg.
Op andere momenten kronkelen de baantjes door bossen, maar daar krijg ik niet de kans om op een veilige manier te fotograferen.
Je ziet de toren onder de tweede lamp.
Ik vind er geen plaats om de moto te parkeren en een koffietje te drinken en ik rijd dus maar verder.
Ondertussen zit ik weer op de route zoals ze van thuis uit voorzien was en krijg ik weer de "zoetgevoosde" Truus-klanken door de luidsprekers in mijn helm te horen.
Ik sta zelfs dichtbij de winkel van de wereldkampioen worstendraaien.
Hierna bereik ik het even aangename Pont-Audemar, met zijn vele vakwerkhuizen, en doorkruis ik het frisse Fôret de Brotonne. De baan loopt vrijwel loodrecht op één geweldige lus na... daar moeten we rond een verhoging in het landschap rijden... een heel opvallend iets op de landkaart.
Het veer brengt me naar Yainville; een klein dorpje waar niets is, en dan is het nog gesloten ook.
In Duclair is er ook een veerboot.
Zoals je ziet : Truus is immer bij de pinken ("Aan boord Veerboot")
De bloempjes leven nog, maar hebben het al zwaar te verduren gehad.
Op deze parking eet ik mijn broodje... in het zonnetje, wat ik normaal niet vlug doe, maar ze schijnt niet te hard, dus juist gepast voor mij.
Geef toe : er zijn lelijker plaatsen.
De avond voor mijn vertrek sprak ik met buurman Filip over de reis. Toen was ik nog zinnens de abdij van Jumièges niet te bezoeken omdat er zoveel afstand af te leggen is vandaag.
De mengeling van ongeloof over zoveel barbaarsheid en milde aanmoediging in zijn ogen, deden me besluiten de abdij te bezoeken. Dit kost 5 € en als je een lerarenkaart met je gezicht erop kan voorleggen : 3.5 €.
Geen geld voor de schoonheid die hier te bewonderen valt : niet enkel de ruïne, maar ook de tuin met prachtige oude bomen.
Hier pick-nicken was nog beter geweest; en dat kan, weet ik nu.
Via kleine wegen rijd ik zo tot Poix-de-Picardie, dichtbij en ten ZW van Amiens.
De D44 naar Cailly is ook heel leuk om rijden.
Dan volgt met de D919 een wat saaier stuk, maar dat verandert weer ter hoogte van Forgettes van waar een boeiende afdaling naar Forges-les-Eaux aanvangt.
Het is hier zalig rijden, maar toch ben ik blij dat ik vanmorgen de grotere banen nam. Want "trop is teveel", zeker als je ook de tijd wil nemen om enkele locaties te bezoeken.
Ik ben dus zeer tevreden over de gekozen routes : de groene lijntjes van Michelin staan er wat mij betreft, terecht.
Onderweg twee keer politiecontroles tegengekomen.
De eerste keer worden we een vijftal keer verwittigd door de tegenliggers, gelukkig kende ik al de betekenis van de knipperlichten.
De wagens worden aan de kant gezet, ik mag doorrijden!
Enkele tientallen kilometers verder staan drie blauwe zwaantjes op een zijweg verscholen in de schaduw van enkele stoere beuken... net voorbij een stuk waar velen zich eens goed durven laten gaan.
Ik had dat gelukkig niet gedaan, groet, maar ben lucht.
Buiten mijn verwachting om kan ik Amiens rustig binnenrijden.
Het is druk maar niet overdreven druk.
Aan een kruispunt maak ik gebruik van het rode licht om snel deze foto te nemen. Het gebouw is net een betonnen kathedraal... thuis vind ik er niets over terug.
Een chauffeur op het vak naast me vindt het grappig om mij zo bezig te zien.
Vol bewondering voor de fraaie kathedraal Notre-Dame. Eigenlijk vind ik dat derde torentje nog het fraaiste.
Vele terrasjes zijn gevuld en op een plein is voor kinderen en ouders een tropisch strand aangelegd.
Een foto durf ik niet nemen, ik zoek liever geen contact.
Terwijl hun twee "minder frisse" honden voor een winkeldeur liggen te genieten van de zon, krijgen ze ruzie. Niet luidruchtig of zo, maar zij weent en hij probeert haar te troosten.
Na een tijdje komt hij dan tóch naar mij en op de duur begrijp ik zijn vraag : of zijn meisje mooi is.
Ik pers de meest overtuigende "certainement" uit mijn lijf. 't Is nog niet eens gelogen... in betere omstandigheden is dit zeker een mooi meisje, zelfs nu nog is haar haar mooi, glanzend en zwart.
Hij loopt naar haar toe en zegt : "Zie je wel, die meneer zegt ook dat je mooi bent."
Ze bedankt me en ze lopen verder met de honden in hun spoor.
Ik ga nog een laatse Petit Café bestellen voor ik naar huis vertrek.
Ik stap een cafeetje binnen.
De dame zegt dat ze niets warms meer bestellen, désolé.
Verdikke, weer een gesloten deur.
Maar nu zal 't niet waar zijn : ik moet en zal die Petit Café nog drinken... dat lukt in de volgende zaak die ik bezoek.
Ik kijk even opzij, maar zij doen alsof ze me nog nooit gezien hebben.
Zelfs na mijn "certainment" gunt de jonge zwerfster me geen blik.
Ik kijk nog eens bewonderend naar de kathedraal en zet aan voor de laatste 240 kilometers.
Het licht wordt geler, mijn schaduw alsmaar langer.
Dra rijd ik het Département de Somme binnen. Ook hier veel getuigen van een oorlog, de eerste wereldoorlog.
Ik neem hier mijn laatste foto van het Warlencourt Cemetery.
Vandaag bolden we samen 546 km.